زمینه و هدف: حفظ راستای نرمال اندام تحتانی برای جراحانی که جراحی های باز سازی اطراف زانو را انجام می دهند بسیار مهم است، اما میزان طبیعی زوایای راستای اندام تحتانی در بزرگسالان ایرانی موجود نیست و تا کنون زوایای بدست آمده درمطالعات غربی، مبنای عمل بوده است. این مطالعه ضمن تعیین زوایای راستای طبیعی اندام تحتانی ایرانیان، این زاویه ها را با زوایای موجود در مطالعه انجام شده در چین و آمریکا مقایسه می کند.روش بررسی: توسط یک مطالعه مقطعی، رادیوگرافی ایستاده کل اندام تحتانی 34 زن و 34 مرد داوطلب سالم 18 تا 32 ساله انجام شد. زوایای مختلف راستای اندام تحتانی اندازه گیری شد و میانگین بدست آمد. تجریه و تحلیل داده ها توسط آزمون های تی و همبستگی، توسط نرم افزار SPSS انجام شد. سپس نتایج با نتایج بدست آمده از مطالعه ای در چین و آمریکا مورد مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: زاویه بین محور آناتومیک فمور و تیبیا به طور متوسط 5.1 درجه بدست آمد که با رقم 6 درجه در مطالعات غربی تفاوت دارد. زاویه داخلی محور آناتومیکال تیبیا با خط عرضی زانو به طور متوسط 86.3، زاویه والگوس مچ پا 91.7 درجه و واروس تیبیا 0.9 درجه بدست آمد که این سه زاویه با مطالعات جامعه چین و آمریکا تفاوت دارند. زاویه بین محور مکانیکال فمور و تیبیا 178.5 درجه بود که با مطالعات گذشته متفاوت نبود.نتیجه گیری: زوایای راستای اندام تحتانی در بزرگسالان ایرانی از راستای اندام تحتانی بزرگسالان چینی و کشورهای غربی متفاوت بود. زانوی زنان بر اساس محوراناتومیکال تیبیاوفمور 1.6 درجه والگوس بیش تری نسبت به مردان داشت. زوایای راستای اندام تحتانی با وزن، قد، طول تیبیا و فمور ارتباطی نداشت.

زمینه و هدف: پوشش نسج نرم در تروماها بخصوص در اندام تحتانی همواره مورد بحث بوده است. بخصوص در ناحیه ساق پا که دو استخوان اصلی متحمل وزن قرار گرفته و اغلب همراه نقص نسج نرم شکستگی هم دیده می شود این بازسازی دشوارتر می شود. به این منظور روش های مختلف معرفی و استفاده شده است که هر کدام مزایا و معایب خود را دارد. در ابتدا سعی می شد در اولین اقدام از ساده ترین روش استفاده شود، مثل انجام گرافت پوستی و در صورت عدم امکان از فلاپ استفاده شود. ولی بعدها با معرفی روش آسانسور ترمیمی لزومی به طی این مراحل نیست و می توان به عنوان اولین قدم از یک روش پیچیده ولی مناسب استفاده کرد. ما در این مطالعه سعی کرده ایم چند فلاپ ناشایعتر ولی با کارایی بیشتر را معرفی نماییم. معرفی مورد: در این مطالعه ضمن معرفی انواع فلاپ های روش های مورد استفاده شایع در نواقص ساق پا، این ناحیه را به سه ناحیه آناتومیک مجزا تقسیم کرده و فلاپ های مورد استفاده هر بخش را توصیف کرده ایم. سپس در این مطالعه چند مورد بیمار که با فلاپ های معرفی شده تحت درمان قرار گرفته اند را به اجمال توضیح داده ایم. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه در بیماران نشان داد که فلاپ های مورد نظر اگرچه کمتر مورد توجه قرار گرفته اند، ولی نتایج آنها از نظر عملکردی و ظاهری با فلاپ های شایعتر قابل مقایسه است. این مطالعه تأکید دارد که لزوماً روش های شایع نباید به عنوان بهترین روش شناخته شوند و برای هر بیماری بر اساس شرایط موجود باید تصمیم گیری شود.

مقدمه: تصویر بدنی، پنداشتی پویاست که می تواند تحت تاثیر تجربیات، وضعیت فیزیو لوژیک و عوامل هیجانی فرد قرار گیرد. این مطالعه با هدف تبیین تجربه افراد مبتلا به قطع اندام مراجعه کننده به مرکز توانبخشی هلال احمر تهران انجام گردید.روش: این مطالعه با رویکرد کیفی انجام شد. 16 فرد مبتلا به قطع اندام تحتانی (زیر زانو) مراجعه کننده به مرکز توانبخشی هلال احمر تهران که حداقل 6 ماه از زمان قطع عضو آن ها گذشته بود، به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. روش جمع آوری داده ها، مصاحبه های نیمه ساختاریافته بود. تجزیه و تحلیل داده ها به روش تحلیل محتوا انجام گردید.یافته ها: نتایج حاصل از بررسی، 5 درون مایه شامل درک تهدید فقدان عضو، تغییر در زندگی، اختلال در بهزیستی، نیاز به درک شدن، پذیرش فقدان عضو و پروتز را نشان داد.نتیجه گیری: افراد شرکت کننده نیاز به کسب اطلاعات صحیح و حمایت روانی قبل از قطع عضو داشتند. حمایتی را که افراد از کادر درمان دریافت نموده بودند، به اندازه آن چه که انتظار داشتند، نبود که این موضوع بر نگرانی های آن ها افزوده بود، بنابراین، نقش افراد تیم درمان و توانبخشی در آموزش و حمایت آنان به خصوص حمایت روانی ضروری می باشد.

زمینه و اهداف: این بررسی بر روی 206 بیمار مراجعه کننده به بخش آنژیوگرافی مرکز پزشکی و درمانی امام خمینی (ره) انجام شده است. تشخیص اولیه، گرفتاری و بخصوص انسداد وریدهای عمقی اندام بوده است. هدف، تعیین محل گرفتاری وریدها و شدت انسداد و عوارض حاصل از این بیماری و کمک به درمان آنان می باشد.روش بررسی: پس از بررسی سابقه بیماریهای قلبی، ریوی و دادن آمادگیهای قبلی یک سوزن 20 یا 23 بسته به سن بیمار در یکی از وریدهای سطحی پشت پا وارد شده سپس قسمت بالای مچ پا توسط تورنیکه بسته شد. فشار وارده 30 mmHg بود. ماده کنتراست با حجمی حدود cc 30-20  تزریق شده و از ناحیه ساق پا رادیوگرافیهای متعدد انجام گرفت. برای بررسی وریدهای ران و لگن حجم ماده حاجب 80-100 cc بود.یافته ها: از 206 بیمار مراجعه کننده به بخش آنژیوگرافی که مشکوک به ترومبوز وریدهای عمقی اندام تحتانی، لگن (IVC) Inferior vena cava  سونوگرافی از اندام تحتانی به عمل آمد. در 179 نفر ترومبوز تنها در وریدهای عمقی ساق پا وجود داشت، در 18 نفر در وریدهای عمقی ساق پا و ورید رانی و در 9 نفر نیز در وریدهای عمقی ساق و ورید رانی و وریدهای لگنی ترومبوز مشاهده شد.نتیجه گیری: فلوگرافی اندام پایینی در موارد مشکوک به وجود ترومبوز در وریدهای سطحی و عمقی در موارد زیادی (میزان درصد تشخیص) برای تشخیص محل گرفتاری و طول عارضه مفید واقع می شود اگر از عوامل ایجاد کننده ترمبوز در وریدهای اندامهای تحتانی و ران و لگن مثل بی حرکتی، اختلالات انعقادی خون، ضربه ها و عفونتها جلوگیری شود، تعداد این بیماران کم شده و از عوارض این بیماریها کاسته می شود.

زمینه و اهداف: ادم یکی از علایم بالینی شایع با عوارض بسیار زیاد است که توجه ویژه ای را در درمان و برنامه‏های توانبخشی به خود اختصاص داده است. ادم به وجود مقادیر مایع غیرطبیعی در فضای بافت خارج سلولی بدن گفته می شود. وازوترین به عنوان یکی از روشهای بالینی در فیزیوتراپی برای کاهش ادم به کار می رود. هدف از انجام این مطالعه، بررسی تاثیر وازوترین در کاهش ادم اندام تحتان است.روش بررسی: سیزده بیمار (یازده زن و دو مرد) که به ادم اندام تحتانی مبتلا بودند، به صورت غیرتصادفی ساده از بین مراجعه کنندگان به درمانگاه های ارتوپدی، بدون توجه به سن یا جنس، انتخاب شدند. متوسط سن این بیماران 45.54 (با طیف 17 تا 63 سال) و علت مراجعه آنان وجود ادم در اثر واریس وریدی، لنف ادم یا ادم پس از بی حرکتی بود. این بیماران تحت درمان با وازوترین قرار گرفتند. پارامترهای درمان عبارت بود از:فشار مثبت: 0.05 بار؛ زمان حفظ فشار مثبت: 30 ثانیهفشار منفی: 0.3 بار؛ زمان حفظ فشار منفی:10  ثانیهکل زمان درمان: 30 دقیقه؛ تعداد جلسات درمان: 15-10 جلسه (به صورت سه بار در هفته)یافته‏ها: اطلاعات جمع آوری شده، با نرم افزار آماری SPSS ver. 6 و آزمون t مزدوج مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و مشخص شد که نتایج از نظر کاهش حجم ادم(P=0.02) ، درد(P<0.001) ، حساسیت در لمس (P<0.001) و افزایش مدت زمان خستگی پذیری (P<0.001)  معنی دار هستند.نتیجه گیری: این نتایج نشان می دهند که وازوترین با پارامترهای ذکر شده، در درمان ادم اندام تحتانی و عوارض ناشی از آن موثر است.

مقدمه واهداف افراد دچار قطع عضو اندام تحتانی با توجه به از دست دادن بخشی از اندام، استراتژی مچ را از دست داده اند، بر این اساس تعادل خود را از طریق مکانیسم لگن کنترل می کنند. لذا پژوهش حاضر در صدد بررسی مقایسه تاثیر تمرینات ثبات مرکزی اندام تحتانی و بازخورد افزوده بینایی بر کنترل استراتژی مفصل ران در اندام سالم و اندام دارای پروتز افراد دچار قطع عضو بود. مواد و روش ها مطالعه حاضر نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون است. 21 آزمودنی بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شدند سپس در سه گروه [کنترل، تمرینات ثبات مرکزی، تمرینات ثبات مرکزی با استفاده از بازخورد افزوده بینایی] به صورت تصادفی گمارده شدند. نمره استراتژی مفصل ران در اندام سالم و اندام دارای پروتز با استفاده از دستگاه پاسچروگرافی تعیین شد. یافته ها یافته های تحلیل واریانس با اندازه های تکراری نشان داد بین نمره استراتژی مفصل ران در اندام سالم و اندام دارای پروتز بعد از اعمال مداخله های تمرینی تفاوت معنادار وجود داشت (P=0.001). مقایسه زوجی با استفاده از آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد میانگین نمره استراتژی مفصل ران در گروه های تمرینات ثبات مرکزی صرف، و تمرینات ثبات مرکزی با بازخورد بینایی بیشتر از گروه کنترل است. همچنین گروه تمرینات ثبات مرکزی با استفاده بازخورد بینایی به طور معنادار بیشتر از سایر گروه ها توانایی استفاده از استراتژی مفصل ران را داشت (P=0.001). نمره استراتژی در هر دو اندام سالم و اندام دارای پروتز برای گروه تمرینات ثبات مرکزی با استفاده از بازخورد بینایی بیشتر از گروه تمرینات ثبات مرکزی بود. همچنین در مرحله پس آزمون نمره استراتژی مفصل ران در اندام سالم بالاتر از نمره استراتژی مفصل ران در اندام دارای پروتز بود. نتیجه گیری نتایج نشان داد تمرینات ثبات مرکزی و تمرینات ثبات مرکزی با بازخورد افزوده می تواند باعث افزایش کنترل استراتژی مفصل ران جهت حفظ تعادل افراد دچار قطع عضو در اندام سالم و اندام دارای پروتز گردد.

قطع کامل اندام تحتانی از ناحیه ساق ناشایع می باشد. در بیمار ذکر شده هیچ گونه زخم فشاری دیده نشد. دامنه حرکتی مفصل قوزک کامل می باشد و بیمار توانایی را رفتن و دویدن بدون استفاده از عصا را دارد.

سابقه و هدف: یکی از شایع ترین مشکلات ارتوپدیک مفصل زانو، سندروم درد پاتلوفمورال می باشد. یکی از فاکتورهای مستعد کننده این سندروم ضعف عضلانی است. ضعف عضلانی با تغییر در کینماتیک اندام تحتانی، می تواند موجب این سندروم گردد. هم چنین طبق نظریه زنجیره کینتیک، ضعف در عمل کرد یک سگمان حرکتی می تواند سایر سگمان های حرکتی را نیز تحت تاثیر قرار دهد. لذا هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط بین قدرت عضلانی و ابتلا به سندروم درد پاتلوفمورال بود.مواد و روش ها: 40 زن در دو گروه مبتلا به سندروم درد پاتلوفمورال و سالم (در هر گروه 20 نفر) در این مطالعه شرکت کردند. در هر دو گروه قدرت ایزومتریک عضلات اندام تحتانی و تنه تحتانی به وسیله دینامومتر دستی نیکلاس مورد بررسی قرار گرفت، سپس قدرت ایزومتریک عضلات در دو گروه با یک دیگر مقایسه شدند.یافته ها: در این مطالعه از نظر قدرت ایزومتریک عضلات ابداکتور، اداکتور، لترال روتاتور، فلکسور و اکستانسور هیپ، کوآدریسپس، پلانتار و دورسی فلکسور مچ پا، فلکسور و لترال فلکسورهای تنه در گروه مبتلا کاهش معناداری وجود داشت.نتیجه گیری: نتایج مطالعه ما نشان داد که کاهش قدرت درعضلات هیپ و تنه با افزایش شانس آسیب زانو مرتبط است. و لذا تقویت عضلات این نواحی جهت پیش گیری از آسیب، کاهش شانس آسیب بیش تر و هم چنین در درمان این افراد موثر به نظر می رسد.

مقدمه: در گذشته ابزار مناسبی برای تقسیم بندی افراد آمپوته جهت تجویز پروتز مناسب برای آن ها وجود نداشت، ولی امروزه پرسشنامه های بسیاری در دسترس می باشند که در نقاط مختلف جهان مورد استفاده قرار گرفته اند و پایایی و روایی آن ها مستند شده است. اکثر پروتزیست ها نیز به این حقیقت واقفند که تجویز و ساخت پروتز بایستی بر مبنای نیاز واقعی آمپوته انجام شود.پرسشنامه ها از مهم ترین ابزارها در انجام مطالعات کیفی هستند. آن ها ممکن است توسط آمپوته یا خود پژوهش گر، از طریق مصاحبه با آمپوته یا بر اساس توضیحات بیمار تکمیل شوند. استفاده از نمرات حاصل از پرسشنامه های مختلف که در مورد توانایی، عملکرد و راحتی سوکت می باشد، راهی برای کمی سازی متغیرهای کیفی است. امروزه پرسشنامه هایی در مورد استفاده از پروتز، جنبه های عملکردی آن و فعالیت های عمومی آمپوته وجوددارد، ولی هیچ کدام از آن ها اطلاعات کاملی در مورد این که چگونه پروتزی متناسب با توانایی واقعی یک آمپوته باید ساخت، ارایه نمی کنند.هدف: در این مقاله به معرفی برخی از ابزارهای کمی سازی داده های کیفی مانند: PEQ، BPI، SCS و DMERC که در مطالعات پروتزهای اندام تحتانی کاربرد دارند، می پردازیم.